Vragen? 06 - 144 80 334

Lees hier over het hele bouwproces


Van schets tot sleutel, van paal tot plank

Van hout naar huis, van wensen naar wonen

Drie tips voor reflectie tijdens het bouwproces

Ik had willen schrijven dat ik ervan baalde dat we al 3,5 maand op weg zijn in dit proces, maar dat we pas sinds afgelopen week een eerste schets hebben waarop de gemeente via het vooroverleg een principeakkoord heeft gegeven. Dat lijkt een schrale oogst na ruim honderd dagen en het voelt alsof we nog een lange en kronkelige weg te gaan hebben. En dan mag ik nog blij zijn dat archeologisch onderzoek niet nodig is. Een duveltje dat op het laatste moment nog even door de behandelend ambtenaar uit het doosje werd gehaald, maar gelukkig ook snel weer werd teruggeduwd. Niet nodig! Maar bij deze alvast even een tip vooraf: vraag of archeologisch onderzoek nodig is, want dat kan flink ophouden! Ondanks het voor mijn gevoel trage verloop, ga ik in plaats van klagen echter nu gewoon zeggen ‘Hé, hij is binnen, we kunnen verder, yeaeaeahhhh’. En dat doe ik om drie redenen. Redenen die aanzetten tot reflectie op de situatie en die je ook best als goeie en heilzame tips in zo'n proces als dit mag meenemen.


Tip 1: vergelijk eens met minder goede situaties

Ooit zag ik de Zweedse kinderfilm ‘Mitt liv som hund’ van Lasse Hallström. Daarin probeert een jongetje zijn onfortuinlijke omstandigheden af te zwakken door deze te vergelijken met ergere dingen, zoals de Russische hond Laika, die in 1957 helemaal alleen met de Spoetnik de ruimte werd ingeschoten. Hij kreeg maar beperkt voedsel mee en zou nooit terugkeren op aarde. Later bleek dat Laika al na een paar uur in de ruimte was overleden, aan oververhitting en stress. Dat leek de hoofdpersoon zo erg, dat zijn eigen sneue omstandigheden daarbij in het niet vielen. Die film is me altijd bijgebleven, het was een bewust leermoment voor me.

Dat vergelijken helpt. Dat doe ik nu ook door me te vergelijken met anderen. Want dankzij deze blog ben ik in contact gekomen met allerlei mensen die zelf ook bezig zijn met het bouwen van een houten huis. Ik krijg van hen veel tips en advies, hoor allerlei ervaringen en krijg zelfs complete financiële berekeningen doorgestuurd. Echt geweldig dat deze blog dat ook oplevert. Dat was oorspronkelijk niet mijn doel; ik wilde informeren, maar door enthousiasme van veel houtbouwers informeren zíj mij nu ook. Ik heb zelfs verschillende uitnodigingen gekregen van mensen om te komen kijken naar hun huis (in aanbouw). Daar ga ik graag op in, maar in deze rare tijd moeten we het bezoeken uitstellen. Zo zou ik vanavond gaan kijken bij een echt Finnhouse hier in de buurt, maar helaas, het zal nog even moeten wachten. Maar zo ben ik ook in contact gekomen met iemand die wil bouwen in de gemeente Molenlanden, ten oosten van Rotterdam. Zij moet wegens drukte waarschijnlijk zestien weken wachten op de uitslag van het vooroverleg en bovendien zit de contactpersoon nu ook nog vast in het buitenland vanwege alle reisbeperkingen. Zestien weken alleen voor het vooroverleg en een vastzittend aanspreekpunt…. Oftewel: wij hebben het helemaal zo slecht nog niet. We hebben veel minder lang gewacht en ‘onze’ ambtenaar is gewoon bereikbaar, zelfs gisteren nog, ondanks dat alles is gesloten. Het kan dus ook anders.


Tip 2: relativeer!!!!

En het kan veel en veel erger. Want in deze afschuwelijke coronatijd moet ik me eigenlijk helemaal niet druk maken om wachttijd. De hele wereld wacht, staat stil. Er vallen heel veel doden en volgens sommige deskundigen komt er echt een onvoorstelbaar groot drama op ons af de komende weken. Er worden enorme economische verliezen geleden, de zorgmedewerkers werken nog verder dan hun beurse tandvlees door en worden dan ook nog door naasten als melaatsen gemeden. De sierteeltsector valt om en luchtvaartpersoneel wordt ontslagen. Horecabedrijven gaan failliet en veel ouderen zitten weken eenzaam en alleen, omdat ze geen bezoek meer mogen ontvangen. Daarbij vergeleken is onze wachttijd een heel dik vet luxeprobleem, wat zeg ik, ik schaam me zelfs dat ik het er überhaupt over heb. Want we hebben weliswaar ons huidige huis al verkocht en gaan maanden ter overbrugging op een camping zitten, maar we hebben nog steeds een dak boven ons hoofd, we hebben te eten, er is een centrale wasmachine en het allerbelangrijkste: we zijn tot nu toe – afkloppen, afkloppen, afkloppen - gezond. Ik ben blij dat ik kán wachten! Dat perspectief helpt je wel even de relativiteit in te zien van je ‘probleem’. Dit wachten gaat eigenlijk nergens over.


Tip 3: elke stap is er één

Van Finnhouse hebben we na mijn vraag om een tijdspad een overzichtelijk stappenplan gekregen. Van de 24 te nemen stappen, hebben we er nu 3 gehad. Normaal zou ik denken ‘3…. pffff pas 3….’ Maar nu denk ik: op naar stap 4! Gewoon omdat ik het voorrecht heb sowieso stappen te kunnen nemen. Daar ben ik blij mee in deze wereld. Dat betekent op naar het maken van een basis bestektekening en het maken van een bouwkostenraming. In de stappen daarna worden deze besproken, wordt de tekening weer verder aangepast en wordt er gesproken over afwerkingseisen en het budget voor pakket en bouw. Materialen, inrichting en afwerking komen nog aan bod en een 3D-presentatie van het ontwerp wordt gemaakt. Dan volgt de definitieve calculatie, aan de hand van dagprijzen die in de bouw gelden. En dan zijn we ineens bij stap 9 aangekomen: de omgevingsvergunning aanvragen en het aansturen van de constructeur en het sonderingsbedrijf. Komt dus allemaal nog aan de orde, maar stapje voor stapje komen we wel verder. Nu eerst zorgen dat we die stappen in de strijd tegen corona weten te maken. Elke stap is er een, ook al kunnen we als enkeling hierin maar een kleine stap maken. Maar soms is die ene stap een kleine stap voor de mens, maar een grote voor de mensheid. Zelfs als dat juist een stapje terug is.